2006/Feb/22

ผมเลือกเป็นหมอเพราะผมหวังว่าผมจะได้ช่วยเหลือคนไข้ ผมจบมาด้วยปณิธานอันเต็มเปี่ยม ในวันที่เลือกสถานที่ใช้ทุน ผมได้อ่านหนังสือด้วยรักและหวัง เขาพูดถึงความสวยงามของชีวิตชนบทและน้ำจิตน้ำใจอันดีงามที่หาไม่ได้ในเมืองหลวง ความสุขที่เกิดจากการอุทิศให้และความซาบซึ้งใจที่มีคนเห็นคุณค่าในสิ่งที่เราทุ่มเท

แต่หนังสือนั้นคงจะเก่าไปสักหน่อย และคนเขียนบัดนี้ก็ย้ายเข้าเมืองกันไปหมดแล้ว "รักและหวัง" ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

ภาพชนบทที่บิดเบือน ความต้องการที่มากมายภายให้ข้อจำกัด จะหารักและหวังได้จากที่ไหน

อุดมการณ์นั้นสวยงาม แต่เป็นสิ่งที่ยากจะรักษาไว้ได้

หลายๆครั้งที่ผมมานึกน้อนดูแลพบว่า ความดีงามของผมกำลังสั่นคลอน ผมมองว่าการที่กระทรวงบังคับให้หมออกใทนที่ชนบทเพื่อเพิ่มประสบการณ์เป็นเพียงข้ออ้างเพื่อจะกักคนไว้ทำงาน

ใช้ทุนหมดแล้ว ก็ต้องหาทุนอีก เพื่อจะได้ไปเรียนต่อ ไม่ทีทุน โอกาสที่อาจารย์จะรับก็น้อย ที่เรียนดีๆก็มีโอกาสได้น้อยดอกาสในการทำงานต่อไปก็น้อยลงอีก ถ้าไม่ได้จบจากสถาบันที่มีชื่อเสียงหรือมี connection อย่างที่ควรจะมี (ถ้าใครไม่เห็นด้วยขอให้ลองมาทำงานดูครับ แล้วจะรู้ว่าโลกแห่งความเป็นจริงน่ะคืออะไร)

ก็กดขี่ข่มเหงกันไป ยิ่งไม่มีเส้นสาย ความก้าวหน้ายิ่งยากขึ้นไปอีก เรียบจบแล้ว ก้กลับมาจับเจ้าอยู่ในรพ.รัฐ ถ้าลาออกก้กลายเป็นว่าชื่อเสียงไม่ดี ไม่อดทน ไม่ทำเพื่อชาติ ฯลฯ ไม่มีใครอยากรับเข้าทำงาน

ผมเองไม่อยากตามหารักและหวังในชนบทอีกต่อไปแล้ว เลือด เนื้อและจิตวิญญาณของผมค่อยๆถูกใช้ไปจนแห้งเหือด ผมต้องรับผิดชอบอะไรมากมายในพื้นที่อันกันดารแห่งนี้โดยที่ไม่มีความพร้อม เป็นหนังหน้าไฟให้กับระบบสาธารณสุขทุกวันนี้ บัดซบจริงๆ

ผมเหนื่อยเหลือเกิน

แต่ผมจะทำอะไรได้ ยังไงก็ต้องทน เพื่อวันพรุ่งนี้ที่จะเป็นวันของผมบ้าง

เพื่อนขผงผมแก่กว่าผมสองสามปี ตอนนี้เป็นผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนแล้ว เขาก็มีความสุขดี ได้ทำอะไรที่อยากทำผมว่าจะศึกษาดูบ้าง ว่าทำอย่างไรเขาถึงก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

เพื่อนของผมทำงานมาด้วยกัน แป๊บเดียวมีคนฝากให้ ได้ทุน ได้ไปเรียนต่ออย่างง่ายดายส่วนตัวผมต้องไปวิ่งเต้นอะไรอีกเยอะแยะ

ฟ้าสร้างคนเรามาไม่เท่ากัน อย่างไรก้ตาม ผมก็มีเส้นทางของผมที่ต้องฝ่าฟันต่อไป

ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ ผมก้เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าจะได้อะไรซักอย่าง มันต้องมาจากความพยายามของตัวผมเอง

แต่ผมก็ใฝ่ฝันนะ ว่าวันนึง ผมจะได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่ต้องดิ้นรนมาก และได้ทำอะไรที่อยากจะทำทุกๆวัน

เก็บซ่อน "รักและหวัง" ของผมเอาไว้ในใจเงียบๆ

ปล.

ที่รักครับ รู้ไหม ว่าในบางครั้งผมก็ต้องการคุณมากกว่าปกติ แต่ผมก็ทราบว่าคุณมีภาระมากมายที่ต้องรับผิดชอบ คุณหวังว่าผมจะเข้าใจคุณ ทำให้ผมลำบากใจเกินกว่าที่จะเอ่ยปากบอก

คุณจะรู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณทุกวัน บางครั้งก็สงสัยว่า จริงๆแล้วเรายังต้องการกันและกันอยู่หรือเปล่า

ผมจะไม่บอกคุณหรอกครับ ว่าผมคิดถึงคุณมากมายแค่ไหน

ผมจะไม่บอกคุณหรอกครับ ว่าผมอยากให้คุณกอดผมบ้าง ในเวลาที่ผมรู้สึกว่า ผมไม่มีแรงที่จะยืนอีกต่อไปแล้ว

ผมไม่บอกคุณหรอก ว่าบางครั้งผมก็แอบร้องไห้ในใจคนเดียวเงียบๆ

เพราะผมเข้มแข็งเกินกว่าจะทำอย่างนั้น และผมจะดูแลคนอื่นได้อย่างไร ถ้าผมอ่อนแอเสียเอง

ไปทำงานต่อเถอะครับ และใช้ชีวิตของคุณให้มีความสุข ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้

คิดถึงมากนะครับ คนดีของผม

Comment

Comment:

Tweet


คิดดี ทำดี
ดีที่สุดแร้นเนอะ
#4 by -teacher-aorr- At 2006-02-23 08:27,
ชอบเวลาผู้ชายอ่อนแอ นิ น่ารักดี
#3 by v_jump At 2006-02-22 22:40,
เป็นกำลังใจให้ค่ะ คุณทำดีแล้ว
พยายามต่อไปนะคะ
#2 by *ZentradiaN* At 2006-02-22 22:40,
ชีวิตก็แบบนี้แหละครับ ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยากเกินไป ... ผมเองก็กำลังเจอเรื่องที่ต้องฝ่าฝัน (ฝันนะครับ ไม่ใช่ฟัน) ไปให้ได้

วันนี้ผมนึกกลอนได้บทหนึ่ง มอบให้คุณหมอก็แล้วกันนะครับ

ถ้าเพียงแต่คิด ไม่ลงมือ
สิ่งที่ได้ก็คือ แค่ความฝัน
ที่มีค่าเพียงหล่อเลี้ยงหัวใจคุณไปวันวัน
ตราบเท่าที่คุณยังไม่หยุดฝัน ในวันต่อไป

อาจยังไม่สมบูรณ์มากนัก แต่ก็หวังว่าพอจะเป็นกำลังใจให้หมอได้บ้างนะครับ ...

สู้สู้นะครับ ... เราจะสู้ไปด้วยกัน